دشواري حفظ دين
۰۸ خرداد ۱۳۸۵

در دوران امام حسين (ع) براساس بدعتهاي خلفا و تبليغات بني اميه، دين بي ارزش و بازار دنيا پررونق بود:
« الناس عبيد الدنيا و الدين علي السنتهم ما درت معايشهم فاذا محصوا بالبلاء قل الديانون ؛ مردم بنده دنيا هستند و دين لقلقه زبانشان مي باشد، مادامي که زندگي دنياي آنها تأمين شود. اما همين که در بوته امتحان قرار گرفتند، دين داران کم خواهند بود.

اگر نبود حسين (ع) – اين خط روشن ولايت و وارث پيامبران – چراغ دين ، آخرين کورسوهاي خود را مي زد.
در عصر انتظار نيز حفظ دين ، از سخت ترين کارها است.
امام صادق (ع) مي فرمايد:
«ان لصاحب هذا الامر غيبه ، المتمسک فيها بدينه کالخارط لشوک القتاد بيده ثم اوما ابوعبدالله (ع) بيده هکذا . قال : فايکم تمسک شوک القتاد – ثم اطوق مليا ثم قال : ان لصاحب هذا الامر غيبه فليتق الله عبد عند غيبة و التمسک بدينه .
براي صاحب اين امر (حضرت مهدي (ع)) غيبتي خواهد بود. هر کس در روزگار غيبت او دين خود را حفظ کند، مانند کسي است که تيغهاي تيز گياه قتاد را با دستش صاف و هموار سازد؛ سپس حضرت با دست [مبارک] خويش اشاره فرمود که چگونه با دست ، تيغهاي قتاد را بايد هموار ساخت. آنگاه افزود: کدام يک از شما تا به حال توانسته است، خارهاي خنجر گونه قتاد را به دست بگيرد؟

سپس حضرت سر به زير افکند و مدتي سکوت کرد؛ آن گاه افزود:
براي صاحب اين امر، غيبتي است که در روزگار دشوار غيبت، هر بنده خدايي بايد تقوا پيشه کند و دينش را حفظ نمايد».