spacer
«مؤسسة فرهنگي موعود عصر(عج)»، معجم مؤلّفين مهدوي را به‌زودي منتشر مي‌کند.
ادامه مطالب ...
 
advertisement.png, 0 kB
Advertisement
spacer
spacer

عضویت در خبرنامه

جستجوگر سايت

جستجوگر گوگل


جست‌وجو در سايت موعود

مطالب مرتبط

addtomyyahoo4Subscribe in NewsGator OnlineAdd to My AOL
Subscribe with BloglinesAdd to netvibes
Add to Google

 
حج در آيين يهود چاپ پست الكترونيكي
رفتن به
حج در آيين يهود
صفحه 2
صفحه 3
صفحه 4
 ديانت يهودى، حج را به عنوان يك عبادت با آثار مادى و معنوى مى نگرد؛ همانگونه كه دين اسلام و ساير اديان توحيدى و غير توحيدى چنين نگرشى به حج دارند. ولى تفاوت در ماهيت اين عبادت و آداب و اعمال و شعائر و مكان و زمان آن است. هدف عمده مقاله اين است كه بگويد آنچه يهوديان به عنوان حج انجام مى دهند، موافق چيزى نيست كه پيامبرشان به عنوان شريعت آسمانى آورده و آن توجه خالصانه و صحيح به مكان مطلوب و زمان معين و مناسك واجب آن باشد.

● مقدمه

 حج از زمان خليل، ابراهيم(عليه السلام) بر مردم واجب شده، چنانكه آيه كريمه { وَ أَذِّنْ فِي النّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجالاً وَعَلى كُلِّ ضامِر يَأْتِينَ مِنْ كُلِّ فَجّ عَمِيق }بيانگر است. اين فريضه آسمانى مكان و زمان را معين ساخته و براى انجام آن شرط استطاعت را قائل شده است: { وَ لِلّهِ عَلَى النّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبِيلاً...} ؛ «بر عموم مردم است در صورت استطاعت، حج بيت الله الحرام كنند.» اين دعوت عام است و ويژه مسلمانان نيست و تنها مؤمنان يا فرقه خاص يا قبيله و نژاد به خصوص به آن مكلف نيستند و از آيه كريمه: { إِنَّ أَوَّلَ بَيْت وُضِعَ لِلنّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبارَكاً وَ هُدىً لِلْعالَمِينَ} استفاده مى شود كه خداوند اين خانه را براى گروه هاى خاصى از بندگان قرار نداده كه بركت و هدايت و رحمت و آمرزش ويژه آنان باشد و ديگران محروم بمانند.

آرى حج به غير خانه خدا، از هيچ انسانى پذيرفته نيست و بدعت و مردود است و معناى حج حقيقى را ندارد.

خداوند در آيات كريمه قرآن، آميختن حق و باطل را محكوم مى كند و گمراه ساختن مردم را مردود مى شمارد... چنانكه مى فرمايد: { لِمَ تَلْبِسُونَ الْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ} .

و يهوديان خود مى دانند كه خداوند حج را تشريع فرموده است و نيز از قداست بيت الله الحرام آگاهى دارند و مى دانند كه جدشان ابراهيم(عليه السلام) خانه اى را براى بندگان خدا بنا نهاده است، با اين حال حق را انكار كرده و با باطل آميخته اند و به مكان هايى كه هواى نفسشان طلبيده و تعصّب نژادى شان حكم كرده، رهسپار شده و اين سنت الهى را به انحراف كشيده اند و در توالى نسل ها حقيقت بر آنها مشتبه گرديده است و مقدسات حقيقى و معتقدات واقعى ضايع گشته و هواهاى نفسانى نقش خود را بازى كرده است و اين خصلت انسان است كه اگر تحت ضابطه اى صحيح و زير نظر ارشادگرى صالح نباشد دستخوش هواى نفس مى شود... خداوند همه را از انحراف نگهدار باشد!


يهوديان به اشكال مختلف با نوعى از مراسم حج سروكار دارند و به اين منظور رهسپار اماكن متعدّدى مى شوند. هر فرقه اى راه ويژه اى براى خود برگزيده است و در اعياد مخصوص، آهنگ حجّ آن اماكن مى كنند و با مذهب و تعاليم و عقايد خاص و اوامر و نواهى ويژه اى به انجام آن مراسم مى پردازند.

انديشه حج براى يهوديان، امر جديدى نيست بلكه پيشينه طولانى دارد. آن دسته از يهوديان كه پيرو آيين ابراهيم(عليه السلام) بوده اند، حج را به سوى بيت الله الحرام انجام مى داده اند و آنان كه از اقوام سامى بودند، به سوى معابد و هياكل و ابنيه و آثار و قبور مردگان كه ـ در حج تمدن ها ديديم ـ(1) به انجام مراسم حج مى پرداخته اند.

به نظر مى رسد كه حج يهود يك فريضه دينى بوده كه تورات بر آن ها واجب نموده است.

اين مطلب را در نوشتارى اينگونه مى خوانيم:

«حج به سوى يكى از معبدها، يك رسم ديرينه سامى است كه حتّى در اجزاى قديمى اسفار پنجگانه موسى، به عنوان يك فريضه دينى عنوان شده است. در «سفر خروج» فصل بيست و سوم، فقره چهاردهم آمده است: «در هر سال سه مرتبه براى من عيد بگيريد» و در آيه سى و سوم از فصل سى و چهارم آمده است: «در هر سال سه مرتبه همه مردان بايد در برابر خداى بزرگ، خداى اسرائيل ظاهر شوند.» و در سرزمين هاى عربى نيز اماكن بسيارى وجود داشته كه در آن اماكن مراسمى همچون حضور در عرفات صورت مى گرفته است.»

در هر يك از اعياد سه گانه، فرقه هاى يهود به اماكن معيّنى آهنگ حج مى كردند. در روز «استغفار» (عيد مظال(2)) به سوى كوه سينا حج مى كرده و در عيد «فِصح» به بيت المقدس و در عيد «استير» و «عيد باران» و... به اماكن ديگرى رهسپار مى شدند كه ان شاء الله در خلال بحث هاى آينده خواهد آمد.

با اين حال، از تحقيق و تفحّص در تورات، مكان خاصى را پيدا نمى كنيم كه از زبان پيامبرشان حضرت موسى(عليه السلام)، حج همانند يك دستور الهى آمده باشد. و جاى اين پرسش است كه: آيا خداوند براى يهوديان حج به مكان مخصوصى را واجب نساخته است يا اينكه راويان و نويسندگان متون دينى توراتى، آن را از قلم انداخته اند يا به عادت معروف قوم يهود كه تورات را تحريف مى كردند آن را نيز تحريف نموده اند؟!

بدين جهت است كه اماكن حج متعدد شده و كوچ يهوديان در اعياد سالانه به نقاط مختلف بوده و هر مكان عبادتى را با عنوان «بيت» مى ناميده اند كه در ازمنه مختلف محل برگزارى حج آنان بوده است؛ مثلا در «بيت المقدس» «بيت ايل» «بيت آون» كه در نزديكى بيت ايل بوده و «بيت اصل» در يهودا و «بيت حور» نزديكى قدس و «بيت هاجن» در جايگاه تولد عيسى(عليه السلام)در «بيت لحم» و «بيت هاشطه» و ساير بيوت كه شمارش آنها به درازا مى كشد و مى توان به كتاب مقدس در عهد جديد و قديم مراجعه كرد كه در آن جا درج شده است.

در خصوص زمان حج يهوديان «دكتر حسن ظاظا» مى نويسد:

«اوقاتى كه در آن حج مى كنند همزمان با اعياد آنهاست و اينها سه زمان است:

1. عيد فِصح، كه در فصل بهار واقع شده و مدت آن هفت روز است و از روز پانزدهم نيسان به تقويم يهودى آغاز مى شود.

2. «عيد حصاد» يا «اسابيع»، (شبوعوت) كه مدت آن يك روز است مصادف با ششم ماه سيوان به تقويم يهودى كه در اوايل تابستان (يونيه) قرار گرفته است.

3. «عيد ظُلل»، (سركوت) كه مدت آن هشت روز است و در پاييز قرار دارد و از روز پانزدهم ماه «تشرين» يهودى آغاز مى گردد. موسم هاى سه گانه ياد شده را سه عيد مى نامند كه حج در آن ها مستحب است و با صدقات بسيارى همراه مى گردد.

 

● حج حضرت موسى (عليه السلام)

ضرورى و مناسب است كه بدانيم حضرت موسى(عليه السلام) چگونه حج مى كرد. پيش از آنكه به تحريف شريعت موسى(عليه السلام) به وسيله يهوديان بپردازيم.

هرگاه در اخبار و روايات و احاديث وارده از سنت شريفه تتبع كنيم، خواهيم ديد كه موساى كليم بر خلاف حج پيامبران سلف حج نكرده اند. آن پيامبر گرامى نيز به سوى بيت الله عتيق حج كرده و طواف نموده و تلبيه گفته، به گونه اى كه پدران و نياكانش كه پيام آوران حق و فرمانبرداران دستورات آسمانى بوده اند، حج كردند. اين مطلبى است كه روايات حج پيامبران بر آن تأكيد مىورزد.

اكنون به چند مورد اشاره مى كنيم:

ابن عباس گويد: «در محضر پيامبرخدا(صلى الله عليه وآله) بوديم، مسافت ميان مكه و مدينه را مى پيموديم كه به يك وادى رسيديم. پيامبر(صلى الله عليه وآله) فرمود: نام اين وادى چيست؟ پاسخ دادند: «وادى ازرق» فرمود: گوئيا مى نگرم موسى(عليه السلام) را كه با گيسوان بلند در حالى كه انگشتان دستش را در گوش ها نهاده بود و تلبيه حج مى گفت،ازاينوادى مى گذشت و آهنگ حجّ مكه مكرمه و كعبه مشرفه را داشت.»

همچنين از حضرت ابى جعفر، باقر(عليه السلام) روايت شده كه فرمود: «موسى بن عمران(عليه السلام) با گروهى مركّب از هفتاد تن از پيامبران به قصد حج از گذرگاه «روحاء» عبور مى كرد در حالى كه مى گفت: «لَبَّيْكَ عَبْدُكَ ابْنُ عَبْدَيْكَ».

و نيز از قول آن حضرت نقل شده كه: «موسى(عليه السلام) از رمله مصر محرم شد و از «صفائح الروحاء» با حالت احرام گذشت و بر ناقه اى سوار بود كه مهار آن از برگ خرما بود و دو جامه قطوانى (سفيد) بر تن داشت و تلبيه مى گفت و كوه ها او را در تلبيه همراهى مى كردند.»

و نيز از امام صادق(عليه السلام) است كه فرمود: «موساى پيامبر(عليه السلام) از صفائح روحاء عبور كرد و بر شتر سرخ موى سوار بود كه افسار آن از برگ خرما بود و دو جامه قطوانى (سفيد و كوتاه) دربرداشت و مى گفت: لَبَّيْكَ يا كَرِيمُ لَبَّيْك».

و ازرقى گويد: «پيامبر خدا، موسى(عليه السلام) بر شتر سرخ موى سواره حج كرد و به روحاء گذشت و دو جامه قطوانى دربرداشت كه يكى را به صورت لنگ بست و ديگرى را بر دوش افكند و طواف خانه كرد و سپس سعى صفا و مروه نمود و درحالى كه صفا و مروه را سعى مى كرد، ندايى از آسمان شنيد كه مى گفت: «لَبَّيكَ عَبْدي أنا مَعَك» و موسى(عليه السلام) با شنيدن اين ندا به خاك افتاد و سجده كرد».

حضرت موسى(عليه السلام) از پيامبران اولوالعزم بود و امكان نداشت از طريق حجّ صحيح منحرف گردد و به راهى كه جز رضاى خداوند است، ره بسپارد. بنابراين، انحراف هايى كه در حج يهود رخ داده، عملكرد پيروان موسى(عليه السلام) است كه به تعاليم و اوامر خداوند ملتزم نشده و در نتيجه به انحراف گراييدند و عقوبت گناهانشان را ديدند و به خفّت و ذلّت موسوم شدند؛ آن گونه كه خداوند در قرآن كريم فرمود:

{...ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَ الْمَسْكَنَةُ وَ باؤُ بِغَضَب مِنَ اللهِ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللهِ وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ}

«نشانه ذلّت و بدبختى بر آنان زده شد و مشمول خشم خدا شدند؛ چرا كه نسبت به آيات خدا كفر ورزيدند و پيامبران را به ناحق كشتند، از آن رو كه به تبهكارى و تجاوز گرويدند.»

 


 
< قبل   بعد >
spacer

spacer

Creative Commons License
(cc) 2020 Mouood Researching Institute. This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 License.
هرگونه استفاده از محتويات اين پايگاه اطلاع رساني، در هر کجاي دنيا، تنها براساس مفاد توافقنامه Creative Commons 3.0، مجاز است.
(ح) 1386 تمامي حقوق اين پايگاه اطلاع رساني، متعلق به مؤسسه فرهنگي موعود است.