spacer
«مؤسسة فرهنگي موعود عصر(عج)»، معجم مؤلّفين مهدوي را به‌زودي منتشر مي‌کند.
ادامه مطالب ...
 
advertisement.png, 0 kB
Advertisement
spacer
spacer

عضویت در خبرنامه

جستجوگر سايت

جستجوگر گوگل


جست‌وجو در سايت موعود

مطالب مرتبط

addtomyyahoo4Subscribe in NewsGator OnlineAdd to My AOL
Subscribe with BloglinesAdd to netvibes
Add to Google

 
معجزه هاى دعا و نيايش چاپ پست الكترونيكي
۰۳ بهمن ۱۳۸۲

مترجم: امير ديوانى


زمانى كه دوره كارآموزى را در بيمارستان »پاركلند مموريال«1 واقع در شهر دالاس (ايالت تگزاس) سپرى مى كردم، نخستين بيمارم را كه دچار سرطان كشنده اى در هر دو ريه اش شده بود، زير نظر گرفتم و وى را از شيوه هاى درمانى آگاه كردم و گفتم:
- چندان اميدوار نيستم كه بهبود يابى!
او با شنيدن اين سخن تلخ و نوميد كننده، زير بار هيچ نوع معالجه اى نرفت. با اين همه، هر وقت به كنار تختش مى رفتم، عيادت كننده هايى را مى ديدم كه از كليسا آمده و دورش حلقه زده بودند، برايش آواز مذهبى مى خواندند و دعا مى كردند. با خود مى انديشيدم:
- كار خوبى است چون همين روزها بايد آماده شوند تا در مراسم به خاك سپاريش آواز سر دهند و دعا و نيايش كنند.
سال بعد كه محل كارم عوض شده بود، يكى از دوستان و همكاران پيشينم در بيمارستان ياد شده تلفنى پرسيد: مى خواهى بيمار قديمى ات را ملاقات كنى؟
- او را ببينم؟!
هيچ نمى توانستم باور كنم كه هنوز زنده باشد. وقتى عكس پرتونگارى سينه اش را ديدم، غرق حيرت شدم، ريه هاى او كاملاً سالم بود و هيچ نشانه اى از سرطان در آنها ديده نمى شد!
راديولوژيست كه به عكس مى نگريست، گفت:
- درمانش معجزه بوده است!
با خودم گفتم:
- معالجه؟ معالجه اى در كار نبوده جز اين كه دعاها اثر كرده باشند!
قضيه را به دو تن از استادان دانشكده پزشكى گفتم. هيچ كدام نخواستند تأييد كنند كه بهبودى بيمار معجزه بوده است! يكى از آنها گفت:
- اين روند عادى بيمار است.
ديگرى شانه اش را با بى اعتنايى بالا انداخت و گفت:
- از اين چيزها زياد اتفاق مى افتد.
من كه ايمان و اعتقاد قلبى دوران كودكى ام را از دست داده و به توانايى پزشكى جديد ايمان آورده بودم. دعا را يك تشريفات ظاهرى و اختيارى فرض مى كردم. به همين جهت، اين رخداد را فراموش كردم.
سالها گذشت و مرا به عنوان مدير داخلى يكى از بيمارستانهاى بزرگ شهرى منصوب كردند. خبر داشتم كه در آنجا شمار زيادى از بيماران دست به دعا مى شوند، ولى من كوچك ترين اعتقادى به اين كار نداشتم.
در اواخر دهه 80 با پژوهشهايى كه قسمت اعظمشان براثر آزمايشهايى به اثبات رسيده بودند، روبه رو شدم كه نشان دادند دعا موجب بروز تحولات چشمگيرى در دگرگونى شرايط جسمى و روحى آدمى مى گردد.
شايد مستندترين بررسيها در سال 1988 به وسيله دكتر »راندولف بيرد« متخصص قلب و عروق انجام پذيرفته باشد. رايانه، وجود 393 مريض بسترى در بخش مراقبتهاى ويژه بيمارتان قلبى [سى.سى.يو] بيمارستان عمومى سانفرانسيسكو را اعلام كرد. عده اى براى گروهى از آنها دعا مى كردند و در حق دسته اى ديگر دعايى نمى شد. هيچ كس نمى دانست كه اين بيماران در زمره كدام گروه بودند. تنها اسم كوچك مريضها به انضمام شرح مختصرى از مريضى شان در اختيار دعا كنندگان نهاده شد. از آنها خواستند تا زمان مريض شدن بيماران از بيمارستان، هر روز برايشان دعا كنند. ولى در مورد اين كه چگونه به اين عمل بپردازند و چه بگويند، توصيه اى نشده بود.
موقعى كه اين پژوهش پس از گذشت ده ماه كامل شد، بيمارانى كه درباره آنان دعايى شده بود، از چندين حيث سود بردند:
آنها پنج بار كمتر از گروهى كه دعايى در موردشان نشده بود، نياز به پادزيست (آنتى بيوتيك) پيداكردند؛پنج دفعه كمتر دچار آفت نبض شدند.ايست قلبى، كمتر به سراغشان مى رفت.
چنانچه در پيشرفتهايى كه تا كنون در دانش نوين پزشكى پديد آمده است، به جاى دعا، داروى جديد يا شيوه هاى جراحى وجود مى داشت، احتمالاً به منزله يك عامل بهبودى قلمداد مى گشت. حتى شخص بى دين و بى ايمانى همچون دكتر »ويليام نومن« كه شك و ترديد خود را درباره ارزش و اعتبار شفاى ايمانى در كتابى آورده، معترف است: اگر اين مطالعه معتبر باشد، ما پزشكان بايد در نسخه هايمان بنويسيم: »روزى سه مرتبه دعا كن.« ولى دانشمندان و در ضمن پزشكان پيوسته با موارد مبهمى برخورد مى كنند كه گويى يكى از آنها همين قدرت دعا باشد.
 در آن زمان من طبابتم را وقف پژوهش و نگارش درباره دعا و كيفيت تأثير آن بر بهبودى بيماران كردم.
مطالعات زيادى حاكى از آن است كه دعا تأثير بسزايى در بهبود فشار خون، جراحات، سردردها و نگرانى دارد. در ذيل مواردى از يافته هايم را يادآور مى شوم:
 
 اثر دعا
طى بررسيهايى كه داشته ام، دعا نه تنها در مواقعى كه افراد براى تقاضاى مشخصى دست به دعا برداشته اند سودمند بوده، بلكه زمانى هم كه چيز خاصى طلب نكرده اند، نتيجه داشته است. به واقع مشاهدات من حاكى از آن است كه دعاى ساده اى همچون »[اى خداوند!]آنچه اراده توست، شدنى است«، از لحاظ كمى بسيار اثربخش تر از دعاهاى شخصى و طلب نيازهاى شخصى است. در بسيارى از موارد ظاهراً يك حالت دين باورى و احساسى سرشار از ديندارى و حس همدردى، فريادرسى، نيكوكارى و دلسوزى، زمينه را براى بهبود يافتن انسان فراهم مى سازد.
 
 دعا همراه با عشق
 عشق، قدرت افسانه اى دارد. اين توان، آداب و رسوم همگانى، احساس مشترك و تجربيات روزانه را شكل مى دهد. عشق، شهوت را از بين مى برد. به نحوى كه سرخ روى شدن و ضربان شديد قلب عاشقان بى دل، گواه اين مدعاست. به طور كلى، همواره انديشه مهر و دوستكامى، عنصرى ارزشمند در شفاى بيماران به شمار مى رفته است. در حقيقت، آمارى كه از ده هزار مرد مبتلا به بيماريهاى قلبى در »مجله پزشكى آمريكا« درج شده، حاكى است كسانى كه به آماس گلو دچار بودند و همراهشان را پشتيبان و هواخواه خويش مى پنداشتند، تقريباً 50 درصد از اين بيمارى بهبود يافتند.
اصولاً تمامى شفايافتگانى كه از ايمان كافى برخوردار و به دعا و نيايش معتقدند، در اين نكته اتفاق نظر دارند كه عشق، قدرتى است كه حصول بهبودى را برايشان امكان پذير مى كند. هر چند بين آن ها [محب و محبوب] فاصله باشد، حس همنوايى و صميميت چنان استوار مى شود كه ايشان واقعاً آن را »يكى شدن« با شخص دعا شونده مى انگارند. »اگنس سانفورد« بر اين باور است كه فقط عشق و محبت قادر است شعله شفا را برافروزد.
 
 دعاگويان هرگز نمى خوابند
يكى از شگفت انگيزترين موعظه هايى [كه در] دوران كودكى [خطاب به] من اظهار مى شد اين بود: هميشه دعا كن!
آنقدر بزرگ شده بودم كه مفهوم »هميشه« را دريابم. با اين حال، على رغم تمام تلاشهايم در اين راه به آسانى نمى توانستم دعاخوانى هميشگى باشم و همواره شبها در رختخواب، جذبه خواب، تلاشم را نقش بر آب مى ساخت. به فكرم نمى رسيد كه دعاگويى »نيمه هوشيارانه« هم شدنى است.
امروزه، ما دعا را تا حدودى بإ؛ ععه  آگاهى و هوشيارى يكى مى دانيم. چنانچه دعا حتى در موقع خواب، در ضمير ناخودآگاه ما بروز كند، بى معنى به نظر مى آيد و احتمال اين كه ضمير ناخودآگاه ما بهتر از هوشيارمان دعا كند، به آسانى در انديشه جاى نمى گيرد.
 
 دعا، ضامن سلامتى است
دكتر »هربرت بنسون«، استاد دانشكده هاروارد يكى از اولين پژوهندگان پزشكى بود كه درباره فوايد دعا و نيايش مطالعاتى انجام داد. وى متوجه شد كه در بين مسلمانان، مسيحيان، يهوديان و كاتوليكها از عبارتهايى چون: »پروردگارا! به ما رحم كن« استفاده مى شود. يهوديان درود صلح »شالوم« مى فرستند و پروتستانها غالباً نخستين سطر دعاى آفريدگار را در آغاز »سرود بيست و سوم« بر مى گزينند. استاد يادشده به رابطه ميان اعمال و دعا پى برد. وى به قهرمانان دو پيام داد: هنگام دويدن، بينديشند و مشاهده كرد به اين ترتيب، بدنشان ورزيده تر مى شود.
تحقيقات وى نشان داد كه نه تنها دعا براى بدن اثر دارد، بلكه شيوه دعاگويى افراد بشر هم با يكديگر بسيار متفاوت است. انتخاب راهكارى ويژه براى دعا كردن چه بسا مردم را محدود مى كند و نتيجه چيزى جز دست كشيدن از اين عمل نخواهد بود.
 
 دعا بايد آزادانه انجام پذيرد
بيشتر مردم خود را ناچار مى بينند كه دعايشان را با قصد و هدفمندانه بر زبان جارى سازند. ولى پژوهشها نشان مى دهد درخواستى كه آزادانه صورت گيرد نيز مى تواند چاره ساز باشد. در عبارات دعايى همانند: »هر چه آفريدگار بخواهد«، »آنچه تو اراده كرده اى، همان است«. »بگذار چنين باشد كه بهترين مقدرات را تعيين كند«.
دعا گزاران خود را به طلب معينى محدود نمى كنند. يا دعاى مبهم و پيچيده نمى كنند.
شايد مقصود برخى از اشخاص كه عبارت »بگذر و به خدا واگذار كن« را به كار مى برند، همين باشد. بسيارى از افراد در دعاهاى خويش حالت تسليم و بى دخالتى را تميز مى دهند و از پيامدهايش چنين بهره مند مى گردند.
 
 پيام دعا
يكى از بيماران در حال جان سپردن بود. روز پيش از مرگ، با زن و بچه هايش كنار تختخوابش نشسته بودم. مى دانست آفتاب عمرش لب بام است، در حالى كه صدايش گرفته بود، جمله هاى خود را با احتياط به زبان مى آورد. هر چند آدم مذهبى نبود، ولى معلوم بود كه راز و نياز آغاز كرده است.
از وى سؤال كردم: براى چه چيزى دعا مى كنى؟ با احتياط جواب داد: دعايم به خاطر چيزى نيست.
آرى! راز و نياز اينگونه است. دعا و توسل، يادآور سرشت بى پايان ماست، بخشى از وجود ما شمرده مى شود كه محدود به زمان و مكان معينى نيست.

 

 
 
 


پى نوشتها:
 Parkland Momarial .1
 ّف "منبع: مجله ريدرز دايجست 1998.
موعود جوان شماره 28
 
< قبل   بعد >
spacer

spacer

Creative Commons License
(cc) 2020 Mouood Researching Institute. This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 License.
هرگونه استفاده از محتويات اين پايگاه اطلاع رساني، در هر کجاي دنيا، تنها براساس مفاد توافقنامه Creative Commons 3.0، مجاز است.
(ح) 1386 تمامي حقوق اين پايگاه اطلاع رساني، متعلق به مؤسسه فرهنگي موعود است.