صفحه نخست arrow مقالات arrow پرسش و پاسخ arrow چرا به امام زمان ،عليهالسلام، «شريك القرآن» گفته مى شود؟
spacer
«مؤسسة فرهنگي موعود عصر(عج)»، معجم مؤلّفين مهدوي را به‌زودي منتشر مي‌کند.
ادامه مطالب ...
 
advertisement.png, 0 kB
Advertisement
spacer
spacer

عضویت در خبرنامه

جستجوگر سايت

جستجوگر گوگل


جست‌وجو در سايت موعود

مطالب مرتبط

addtomyyahoo4Subscribe in NewsGator OnlineAdd to My AOL
Subscribe with BloglinesAdd to netvibes
Add to Google

 
چرا به امام زمان ،عليهالسلام، «شريك القرآن» گفته مى شود؟ چاپ پست الكترونيكي
۱۲ خرداد ۱۳۸۴



تهران - خانم مينا آصفى
چرا به امام زمان ،عليهالسلام، «شريك القرآن» گفته مى شود؟

1. خواندنامام زمان ،عليهالسلام، با تعبيرزيباو گرانسنگ «شريك القرآن» برگرفت هاز سخنان ائمه معصومين، عليهم السلام، است. اين تعبير در چند زيارت معتبر خطاب به امام حسين و حضرت مهدى ،عليهم االسلام، وارد گرديده است:

«السلام عليك يا امين الرحمان، السلام عليك يا شريك القرآن» (1)

«السلام عليك يا صاحبالزمان، السلام عليك يا خليفة الرحمان، السلام عليك يا شريك القرآن، السلام عليك يا قاطع البرهان» (2)

ازطرفى چون تعبير «شركاءالقرآن» در زيارت مجموعه ائمه معصومين ، عليهمالسلام، مورد استفاده قرار گرفته، يقينا مفرد آن «شريك القرآن» در مورد شخصيت ممتاز اين سلسله، يعنى حضرت مهدى ،عليهالسلام، صادق خواهد بود:

«السلام عليك ائمةالمؤمنين ... و عباد الرحمانو شركاءالفرقان و منهجالايمان» (3)

«السلامعليك ائمة المؤمنين و سادة المتقين ... و شركاءالقرآن» (4)

2. علاوه براين، اگر «شريكالقرآن» بودن به معناى «همپا و همراه بودن با قرآن» باشد، كلام جاودانه پيامبر ،صلىالله عليه وآله، بر آن دلالت دارد كه فرمود:

«انى تارك فيكمالثقلين كتابالله و عترتى ما ان تمسكتم بهما لن تظلوا ابدا» (5)

«من كتاب خدا و خاندان خودم را به عنوان دو وديعت گرانبها در بين شما باقى مىگذارم، تا زمانى كه به آن دو چنگزده باشيد، هرگز گمراه نخواهيد شد.»

اگر عترت و خاندان معصوم پيامبر ، صلىاللهعليهوآله، قرين قرآن و همراه و همپاى آن شمرده شدهاند، به يقين در روزگار ما اين عنوان در وجود شريف تنها باقيمانده آنان امام زمان ،عليهالسلام، تجلى مىيابد.

تنها اوست كه در اين دوران هميشه با قرآن و در كنار قرآن بوده و خواهد بود. اگر قرار باشد امت اسلام به حفظ امانتهاى پيامبر بزرگوار خويش پايبند باشند بايد در ضمن تمسك به قرآن، همواره به ولاى شريك القرآن، حضرت مهدى ، عليهالسلام، نيز متمسك باشند.

3. اگر «شريكالقرآن» بودن امام ، عليهالسلام،درتلازمبا«شريكالامام» بودن قرآن قرار گيرد و مشاركت هر دو را در ابعاد مختلفه اعجاز و هدايتبرساند، باز هم همان سخن پيشين پيامبر ،صلىالله عليه وآله، بر آن دلالت دارد كه فرمود:

«تا زمانى كه به هر دو وديعت چنگ زده باشيد، هرگز گمراه نخواهيد شد.»

تمسك به قرآن در كنار تمسك به امام زمان ،عليهالسلام، است كه اثربخش و حياتآفرين است، چنانكه تمسك به امام زمان ،عليها لسلام، دركنار تمسك به قرآن است كه از ضلالت و سرگشتگى باز مىدارد.

قرآن و امام ،عليهالسلام، اگر هر دو با هم در زندگى فرد يا ساختار جامعهاى مورد توجه و اقتدا قرار گرفتند، هدايت آن فرد يا جامعه تضمين شده خواهد بود، چنانكه امام و قرآن اگر هر دو با هم مورد بىتوجهىو غفلت واقع شدند، ضلالت و سقوط آنفرد وجامعه قطعى خواهد بود.

حال اگر امام بدون قرآن، يا قرآن بدون امام ،عليهالسلام، در حيات فرد يا جامعهاى مطرح گرديد، نقش هدايتى هر دو عقيم خواهد ماند و ديگر رشد و حركت و پويايى را به ارمغان نخواهند آورد.

مثال چنين شراكتى را در مشاركت آب و آفتاب براى رشد گياه مىتوان جست، گياه با بهرهگيرى از آب و آفتاب است كه رشد مىكند و به برگ و بار مىنشيند. اگر آب بدون آفتاب به گياه برسد، قدرى قد مىكشد اما بزودى به زردى مىگرايد و پژمرده و پلاسيده از رشد طبيعى خود باز مىماند، چنانكه اگر آفتاب بدون آب نصيب گياهى شود، بزودى همه بافتهايش خواهد سوخت و جز ساقه و شاخههايى خشك از آن باقى نخواهد ماند.

با توجه به همين مشاركت طرفينى بين «قرآن و امام» است كه مىتوان گفت در منطق پيامبر ،صلىالله عليه وآله، كه منطبق بر وحى است - قرآنى كه شريك امام معصوم نباشد، قرائت مىشود، قرآن هست، اما «معجزه جاودانه اسلام» نيست. كتاب هست، نسخه وحى الهى هست، اما «كتاب هدايت» و «يگانه قانون سعادت» نيست و نيز امامى كه شريك قرآن نباشد، امامت مىكند، اما «امام معصوم» نيست.

راهنما و پيشوا هست، امام «خورشيد هدايت» و «يگانه پيشواى راه نجات» نيست. در همين راستاست كه پيامبر ،صلىالله عليه وآله، مىفرمايد:

«على معالقرآن و القرآن مع على» (6)

«على ،عليهالسلام، با قرآن است و قرآن با على ،عليهالسلام»و اگر بپذيريم كه على ،عليهالسلام، و حضرت مهدى ، عليهالسلام، به عنوان آغازگر و پايانبخش سلسله وصايت و امامت هر دو يك نورند و دو جلوه يك حقيقت ناب به شمار مىآيند، مىتوان سخن پيامبر ،صلىالله عليه وآله، را عموميت داد و گفت:

«مهدى ،عليهالسلام،با قرآن است و قرآن با مهدى ،عليهالسلام»

كه اين بيانى ديگر از همان تعبير شريف و شگفت «شريكالقرآن» بودن امان زمان ،عليهالسلام، است.

4. اگر «شريكالقرآن» بودن، ناظر به نقش امام زمان ،عليهالسلام، در استمرار و ادامه حيات قرآن باشد، باز هم شواهدى در روايات و زيارات وجود دارد، كه از آن جمله است:

«اللهم جدد به ماامتحى من دينك و احى به ما بدل من كتابك» (7)

خدايا آنچه از دينتبه نابودى گراييده، به وسيله او تجديد فرما و آنچه از كتابت دگرگونى و تبديل پذيرفته به وسيله او احيا كن.

«... و احى بوليك القرآن» (8)

و قرآن را به ولى خويش - امام زمان ،عليهالسلام حياتى دوباره بخش.

«و احى به ميت الكتاب والسنة» (9)

خداوندا! امام زمان ،عليهالسلام، را احياگر قرآن و سنت پيامبر ،صلى اللهعليهوآله، قرار ده.

با توجه به اينكه اين زيارتها و دعاها برگرفته از كلام معصومين، عليهمالسلام، و حتى برخى از آنها وارد شده از ناحيه مقدسه خود امام زمان ،عليهالسلام، است، نشانگر نقش قطعى آن بزرگوار در حيات قرآن و آثار حياتبخش آن است، كه خود مىتواند جلوهاى ديگر از «شريكالقرآن» بودن به شمار آيد.

5- تعابيرى ديگر همچون:

«الناطق عنالقرآن» (10)

كسى كه از قرآن و بر پايه قرآن سخن مىگويد.

«تالى كتابالله و ترجمانه» (11)

تلاوت كننده و بيانكننده معارف قرآن.

«ملقن احكام القرآن» (12)

تلقين و تعليمدهنده احكام قرآن.

«اولىالناس بكتابالله» (13)

شايستهترين و سزاوارترين مردم به كتاب خدا.

«الحاكم بين اهل القرآنبالقرآن» (14)

كسى كه بين اسلاميان كه اهل قرآناند بر اساس قرآن حكومت مىكند.

«القائم بكتاب جديد» (15)

كسى كه قيامش بر پايه قرآنى تازه و تجديد شده صورت مىگيرد.

كه همگى آنها در ضمن روايات و زياراتى مخصوص امام زمان، عليهالسلام، وارد شدهاند، بيانگر كيفيت عملكرد قرآنى امام زمان ، عليهالسلام، و جلوههاى گوناگون قرآن در سيرت و سنت آن بزرگوار هستند و از طرفى تلاوت و ترجمه و تعليم قرآن و حاكميت و پياده شدن آن در زندگى انسانها را وابسته به امام زمان ،عليهالسلام، مىشمارند.

دقت در اينگونه تعابير نيز مىتواند در راستاى فهم «شريكالقرآن» بودن امام زمان ،عليهالسلام، به گونهاى ديگر ما را يارى دهد.


پىنوشتها :

1. مجلسى، محمدباقر، بحار، ج97، ص336، چاپ بيروت.

2. قمى، شيخ عباس، مفاتيحالجنان، جامعالزيارت.

3. مجلسى، محمدباقر، همان، ص207.

4. همان، ج99، ص163.

5. كنزالعمال، ج 1، ص 44; مسند احمدبن حنبل، ج 5، صص89 و 182.

6. ينابيعالمودة، ص 90.

7. صلوات ابوالحسن ضراب اصفهانى

8. قمى، شيخ عباس، همان، زيارت امام زمان، عليهالسلام.

9. همانجا.

10. همانجا.

11. همان، زيارت آل يس.

12. همان، زيارت امام زمان ،عليهالسلام.

13. مجلسى، محمدباقر، همان، ج 52، ص341.

14. همان، ص 351.

15. همان، ص 354.

ماهنامه موعود شماره 6

 
< قبل   بعد >
spacer

spacer

Creative Commons License
(cc) 2020 Mouood Researching Institute. This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 License.
هرگونه استفاده از محتويات اين پايگاه اطلاع رساني، در هر کجاي دنيا، تنها براساس مفاد توافقنامه Creative Commons 3.0، مجاز است.
(ح) 1386 تمامي حقوق اين پايگاه اطلاع رساني، متعلق به مؤسسه فرهنگي موعود است.