spacer
«مؤسسة فرهنگي موعود عصر(عج)»، معجم مؤلّفين مهدوي را به‌زودي منتشر مي‌کند.
ادامه مطالب ...
 
advertisement.png, 0 kB
Advertisement
spacer
spacer

عضویت در خبرنامه

جستجوگر سايت

جستجوگر گوگل


جست‌وجو در سايت موعود

مطالب مرتبط

addtomyyahoo4Subscribe in NewsGator OnlineAdd to My AOL
Subscribe with BloglinesAdd to netvibes
Add to Google

 
سپاس از امام زمان، عليه السلام چاپ پست الكترونيكي
۲۰ فروردين ۱۳۸۴


پيام آية الله محمد على گرامى به مناسبت نيمه شعبان
قرآن كريم در بيان آنچه كه اهل ايمان بدان پايبند و معتقدند مى فرمايد:
«امن الرسول بما انزل اليه من ربه والمؤمنون كل امن بالله و ملائكته و كتبه و رسله لا نفرق بين احد من رسله...» (1)

در اين آيه مؤمنان به عنوان كسانى معرفى شده اند كه به خدا، فرشتگان، كتابهاى آسمانى و پيامبران خدا ايمان و اعتقاد دارند. اما اين پرسش مطرح است كه ايمان به فرشتگان چه دخالتى در سعادت انسان دارد، كه خداوند آن را هم از اركان ايمان مؤمنان قرار داده است؟ زيرا ارايه برنامه سعادت با پيامبران است و جامعه نيز با امامان اصلاح و اداره مى شود، خداوند هم كه خالق كل هستى است پس ديگر جايى براى اعتقاد به فرشتگان باقى نمى ماند. در پاسخ اين پرسش بايد گفت: چنانكه در علم كلام به عنوان يك قاعده كلى بحث و اثبات شده است، شكر منعم واجب است. و ظاهرا اين قاعده اختصاص به منعم اصلى و مستقيم ندارد و شامل كسانى هم كه مجرا و مسير رسيدن نعمتها هستند، نيز مى شود.

عقلاى عالم هركس را كه به انسان احسانى كند مستحق سپاسگزارى مى دانند و نداشتن حالت سپاس و تشكر نسبت به منعم را زشت مى شمارند، هرچند منعم تنها وسيله و مجرايى براى رسيدن به نعمت باشد.

ترديدى نيست كه ملائكه الهى مجرا و طريق رسيدن نعمتهاى خداوند به بندگانند. جبرئيل مجراى نعمتهاى الهى در موضوعات معنوى و علم و ايمان است; عزرائيل مجراى نعمت الهى در موضوع بيرون راندن انسان از اين دنيا و زمينه سازى عروج و كمال بيشتر انسان است; اسرافيل مجراى نعمت الهى است در موضوع تحويل گرفتن انسانها در دنياى ديگر و ميكائيل هم مجراى نعمت الهى است در زمينه رساندن ارزاق مادى به انسانها.

اين چهار ملك، كه رئيس ملائكه هستند، و همه ملائكه اى كه در زير نفوذ آنها هستند عهده دار رساندن نعمتهاى الهى به بندگان خدايند. در آخرت نيز به خاطر گستردگى كار هشت ملك عهده دار امورند:

«و يحمل عرش ربك فوقهم يؤمئذ ثمانية » (2)

اگر بپذيريم كه شكر منعم شامل وسايل و مجراهاى رسيدن نعمت هم مى شود و به همين خاطر ملائكه نيز مستحق احترام و سپاسگزاريند ، به طريق اولى تشكر از پيامبر و اهل بيت عصمت و طهارت، عليهم السلام، نيز لازم است. زيرا بر اساس اعتقادى كه ما داريم، و بنده در گفتگويى كه پيش از اين با همين مجله داشتم بتفصيل در مورد آن صحبت كردم، ملائكه تحت نفوذ پيغمبر، صلى الله عليه وآله، و اهل بيت، عليهم السلام، انجام وظيفه مى كنند.

ملائكه و روح كه در شب قدر نازل مى شوند چنانكه نزد امام عصر مى آيند، در زيارت مطلقه حضرت اباعبدالله الحسين، عليه السلام، آمده است كه:

« ارادة الرب فى مقادير اموره تهبط اليكم و تصدر من بيوتكم...» (3)

كليه مقدرات الهى بر شما نازل مى شود و از بيوت شما صدور فرمان مى شود.

مطابق آنچه كه در زيارات جامعه كبيره آمده است، حتى نزول باران هم تحت اشراف پيامبر و اهل بيت صورت مى گيرد:

«بكم ينزل الغيث ...»

بنابراين در زمان ما مجرا و مسير همه نعمتهاى الهى امام عصر، عليه السلام، است; و به همين خاطر عقل اقتضا مى كند كه ما نسبت به آن حضرت حالت سپاسگزارى و قدردانى داشته باشيم.

در اينجا اين سؤال مطرح مى شود كه چگونه مى توان از امام عصر، عليه السلام، سپاسگزارى كرد؟

به نظر مى رسد به دو گونه مى توان از آن حضرت سپاسگزارى كرد، يكى تشكر عملى و ديگرى تشكر فكرى، تشكر عملى اين است كه انسان در مسيرى كه مورد رضايت آقا امام زمان، عليه السلام، است حركت كند.

يكى جان خود را تقديم آن حضرت مى كند و براى دفاع از حريم كشور شيعه و نبرد با دشمنان شيعه به شهادت مى رسد. يكى عمرش را در مسير امام زمان صرف مى كند; مثل بسيارى از طلاب علوم دينى كه عمر خود را صرف فراگيرى احكام و عقايد اسلام و تبليغ و ترويج آنها مى كنند.

ديگرى هم كه مشغول كسب و تجارت است با پرداخت خمس مال خود به تبليغ دين و گسترش معارف اسلامى كمك مى كنند.

اما تشكر فكرى اين است كه شخص دائما نام و ياد حضرت را به خودش تلقين كند تا دچار فراموشى و غفلت نشود، چون دنيا، دار غفلت است و انسان زود دچار فراموشى مى شود. بايد دائما متذكر اين موضوع بود كه همه نعمتهاى خداوند از طريق اهل بيت عصمت و طهارت، عليهم السلام، و بويژه امام عصر، عليه السلام، به ما مى رسد، همچنانكه در دعاى عديله مى خوانيم:

«بيمنه رزق الورى و بوجوده ثبتت الارض و السماء.»

به بركت وجود حضرت ولى عصر، عليه السلام، است كه به همه موجودات عالم رزق و روزى مى رسد.

توجه به اين موضوع و اعتقاد به اينكه ما هرچه داريم از آن حضرت و به يمن وجود اوست، خود نوعى تشكر فكرى است.

براى اينكه انسان هم در مسير تشكر فكرى و هم در مسير تشكر عملى موفق شود و بتواند وظيفه خود را چنانكه بايد عمل نمايد، مى بايست علاوه بر انجام واجبات و عبادات روزمره، ارتباط خاصى با حضرت ولى عصر ، عليه السلام، داشته باشد و از طريق خواندن دعاهايى چون دعاى ندبه، دعاى عهد، زيارت جامعه كبيره، زيارت ال ياسين و ديگر دعاهايى كه منسوب به آن حضرت است و همچنين با توسل به ايشان و احيانا رفتن به مسجد جمكران ياد و نام حضرت را پيوسته در خود زنده نگهدارد و غفلت و فراموشى را از خود دور كند.

همه كسانى كه به حضور آقا امام زمان رسيده اند; يا از همين راهها تربيت شده و به مقامات بالا رسيده اند و يا اينكه بر اساس ضرورتهاى خاصى كه پيش مى آمده امام تشخيص داده اند كه اگر دست آن فرد را نگيرند ممكن است دچار سقوط و تباهى شود.

به هر حال بايد گفت كه:

تو بندگى چو گدايان به شرط مزد مكن كه خواجه خود روش بنده پرورى داند

انسان اگر از سر اخلاص به هر صورتى كه در توان دارد تشكر و سپاس خود را نسبت به آن حضرت كه مجراى اصلى عمت خداوندى است، نشان دهد مى تواند به خدا نزديك شود. زيرا چنانكه قرآن كريم مى فرمايد:

ايا ايهاالذين امنوا اتقواالله و ابتغوا اليه الوسيلة.» (4)

بايد براى رفتن به سوى خدا به دنبال وسيله بود، و اين وسيله برخلاف تصور برخى از اهل سنت، «دعا» نيست، زيرا دعا خود «ابتغا» و طلب است و قرآن مى فرمايد اگر به طرف خدا مى خواهيد برويد، وسيله بياوريد. بنابراين اينكه «وهابيه » هرگونه توسل به پيامبر و اهل بيت، عليهم السلام، را شرك به حساب مى آورند بر اساس موازين قرآن صحيح نيست. زيرا شرك آن است كه كسى را هم رتبه و هم شان خدا بدانند. در هر حال بايد گفت كه مراد از وسيله در آيه مزبور همان پيغمبر و اهل بيت هستند و از طريق آنها انسان مى تواند به خدا نزديك شود. و اگر تكامل انسان با پيوستن به حضرت حق محقق مى شود، راه اين پيوستن، توسل به پيغمبر و اهل بيت اوست.

اميدوارم كه در روز فرخنده نيمه شعبان كه روز تولد اين وسيله قرب و توسل به خداست، همه پيروان راستين آقا امام زمان، عليه السلام، اولا در بزرگداشت هرچه بيشتر اين روز تلاش كنند و با برگزارى جشنهاى باشكوه شادى و نشاط خود را از تولد آن حضرت نشان دهند. زيرا شيعيان همانطور كه بايد در هنگام غم و اندوه اهل بيت، عليهم السلام، عزادار باشند، بايد در هنگام خوشحالى اهل بيت نيز نشاط و شادى داشته باشند. چنانكه مى فرمايد:

«لنا شيعة ينصروننا و يفرحون لفرحنا و يحزنون لحزننا.» (5)

براى ما پيروانى است كه ما را يارى مى كنند، در شادى ما شاد مى شوند و در اندوه ما اندوهگين مى گردند.

و ثانيا در اين روز به آن حضرت متوسل شوند و فرج و ظهور ايشان را از خداوند درخواست كنند.

اميدواريم آقا امام زمان از همه ما راضى باشند، تا از اين طريق رضايت حق جل و علا را به دست آوريم. ان شاءالله


پى نوشتها:

1. سوره بقره (2)، آيه 285.

2. سوره حاقه (69)، آيه 7.

3. قمى، شيخ عباس، مفاتيح الجنان، زيارت اول از زيارات مطلقه امام حسين، عليه السلام.

4. سوره مائده (5)، آيه 35.

5. المجلسى، محمد باقر، بحار الانوار، ج 10، ص 114، ح 7.

 


ماهنامه موعود شماره 10-11


 
< قبل   بعد >
spacer

spacer

Creative Commons License
(cc) 2020 Mouood Researching Institute. This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Share Alike 3.0 License.
هرگونه استفاده از محتويات اين پايگاه اطلاع رساني، در هر کجاي دنيا، تنها براساس مفاد توافقنامه Creative Commons 3.0، مجاز است.
(ح) 1386 تمامي حقوق اين پايگاه اطلاع رساني، متعلق به مؤسسه فرهنگي موعود است.